Samochody osobowe

Uzyskawszy homologację w dniu 20 listopada 1918 roku, model 10 HP (czyli Typ A) został wdrożony do produkcji pod koniec maja 1919 roku, do sprzedaży zaś wszedł 7 lipca roku następnego. To pierwszy samochód produkowany przez markę Citroën, ale również pierwsze auto produkowane seryjnie w Europie, zgodnie z technologią produkcji wdrożoną przez Henrego Forda i stosowaną od ponad 10 lat w jego fabrykach w Detroit. Napędzał go czterocylindrowy silnik o pojemności skokowej 1327 cm³, który przy maksymalnej mocy 18 KM i 2100 obr/min rozwijał prędkość 65 km/h. Auto było nowatorskie pod wieloma względami. Po raz pierwszy można było kupić samochód kompletny, z karoserią i w pełni wyposażony. Model produkowany był do czerwca 1921 roku i dostępny w 10 różnych wersjach.

B2, następca modelu Typ A, wyposażony był w nowy, mocniejszy i lepiej chłodzony silnik. Szybko dowiódł swojej solidności i osiągnął prawdziwy sukces handlowy. W roku 1924 dostępny był w 12 wersjach, plus trzech dodatkowych o nazwie B10 wyposażonych w zupełnie nową karoserię "Tout Acier" czyli całkowicie stalową. B12 natomiast, dostępny w 6 wersjach z całkowicie stalowym nadwoziem "tout acier" i 5 wersjach "bois et tôle", czyli o stalowo-drewnianej konstrukcji, zastępuje od 1925 roku modele B2 i B10. B2 i B10 definitywnie znikają z rynku w następnym roku po wprowadzeniu do sprzedaży B14. W roku 1928, w ostatnim roku produkcji tego modelu, na bazie B14 powstaje wersja dostawcza B15 oraz specjalna wersja B18 o poszerzonym rozstawie kół, wyprodukowana w niewielkiej ilości egzemplarzy i przeznaczona dla kolonii francuskich. Jednocześnie, w latach 1922-1926, Citroën wprowadził na rynek mały samochód 5 HP, którego najsłynniejsza wersja znana jest pod nazwą "Trefl" czyli koniczynka.

Nowa gama Citroëna została zaprezentowana podczas Salonu Samochodowego w Paryżu w październiku 1928 roku. To ważna data w historii marki, gdyż poza nowym C4, który zastąpił model B14, Citroën pokazał również zupełnie nowe, luksusowe auto wyposażone w sześciocylindrowy silnik, model C6. Obydwa te samochody, z sukcesem utrzymujące się na rynku do września 1932 roku, korzystały ze wszystkich innowacyjnych rozwiązań zastosowanych w poprzednim modelu, w tym również z całkowicie stalowego nadwozia. W roku 1931 gama składała się z ponad 47 różnych wersji. 1 kwietnia 1932 roku w C4 i C6 zastosowano rewolucyjną w zakresie komfortu innowację, tj. silnik samonastawny. C4 długo jeszcze cieszył się opinią samochodu solidnego i wytrzymałego w każdych warunkach użytkowania i wiele jego egzemplarzy jeździło po drogach jeszcze w latach 50.

Podczas Salonu Samochodowego w Paryżu w 1932 roku Citroën prezentuje 8CV, 10CV i 15CV. Pierwsze dwa zastępują model C4, natomiast 15CV z 6-cylindrowym silnikiem to oczywiście następca C6. Rozgłos o rekordach bitych przez te auta od 1931 roku na torze wyścigowym w Linas-Montlhéry sprawił, iż wszystkie trzy modele bardzo szybko zyskały przydomek Rosalie. W styczniu 1934 roku, karoseria zostaje przerobiona pod nazwą "Nouvel Habillage" (nowy strój), a w maju następnego roku most przedni zyskuje niezależne zawieszenie z drążkami skrętnymi. Wraz z pojawieniem się w 1934 roku Traction Avant, modele Rosalie dyskretnie znikają z rynku. Kontynuują swoją karierę handlową do września 1938 roku pod nazwą 7UA i 11UA, wyposażone w silniki przejęte z 7CV i 11CV.

Pojawienie się pierwszego modelu Traction Avant (7CV) w maju 1934 roku to prawdziwa rewolucja w świecie motoryzacji. Nigdy bowiem dotychczas seryjnie nie produkowano samochodu, który skupiałby w sobie tyle nowatorskich rozwiązań: jednobryłowa stalowa karoseria samonośna, układ hamulcowy sterowany hydraulicznie, niezależne zawieszenie wszystkich kół z drążkami skrętnymi, górnozaworowy silnik samonastawny z wymiennymi tulejami cylindrowymi... Produkcję 7CV zakończono w czerwcu 1941, natomiast 11CV (wprowadzony na rynek we wrześniu 1934 roku) produkowany był do końca lipca roku 1957. Jeżeli chodzi o 15CV, wersja z 6-cylindrowym silnikiem wytwarzana jest od czerwca 1938 do lipca 1956 r. Od kwietnia 1954 roku specjalna wersja o nazwie 15H wyposażona była w hydropneumatyczne zawieszenie tylne, będące zapowiedzią rozwiązania, które stosowane będzie w przyszłym modelu DS.

2CV zaprojektowany został w fabryce Michelin na początku lat 20. z myślą o stworzeniu samochodu dostępnego dla masowego odbiorcy. W wyniku badań rozpoczętych w 1936 roku powstaje pierwszy model, którego prezentacja i wprowadzenie na rynek przewidziane na październik 1939 zostają przerwane wybuchem II wojny światowej. Znacząco zmodyfikowana wersja 2CV zaprezentowana została oficjalnie w 1948 roku podczas Salonu Samochodowego w Paryżu. Produkcję modelu rozpoczęto dopiero w roku następnym w Levallois, ale zakończono za to aż 42 lata później, 27 lipca 1990 roku w portugalskiej miejscowości Mangualde. W ciągu całej jego długiej kariery, na bazie Citroëna 2CV zbudowano wiele innych modeli, na przykład Dyane we wrześniu 1967 roku czy Mehari z oryginalnym nadwoziem z tworzywa sztucznego, zaprezentowanym w maju 1968 roku.

W 1955 roku, na targach motoryzacyjnych w Paryżu Citroën zaprezentował swój nowy, niezwykle nowatorski model DS, który z miejsca okrzyknięto samochodem przyszłości. Była to rewolucja zarówno pod względem technicznym jak i stylistycznym. Oryginalne, opływowe nadwozie, obszerne wnętrze, hydropneumatyczne zawieszenie i hydrauliczne wspomaganie wzbudziły taki zachwyt, że do końca targów złożono zamówienia na blisko 80000 sztuk. We wrześniu 1967 roku nastąpiła jedyna w zasadzie poważna zmiana nadwozia w historii tego modelu, która polegała przede wszystkim na zmianie kształtu przednich świateł. Podwójne reflektory schowano za kloszem o aerodynamicznym kształcie. Wewnętrzne światła zmieniały kierunek wraz z kołami doświetlając zakręty. Łącznie z wersją ID, zaprezentowaną w październiku 1956 roku, model ten dostępny był w rożnych wersjach 5-drzwiowych, kombi i kabriolet. 24 kwietnia 1975 roku fabrykę opuścił ostatni wyprodukowany Citroën DS. Do dnia dzisiejszego model ten pozostaje symbolem nowatorskiego podejścia do motoryzacji.

Wprowadzony na rynek w 1961 roku model Ami miał wypełniać lukę w ofercie firmy pomiędzy modelem 2CV a Citroënem DS. Wyposażony był w silnik przejęty z 3CV i wyróżniał się bardzo oryginalną sylwetką nadwozia z tylną szybą zamocowaną odwrotnie skośnie do kierunku jazdy. W sierpniu 1964 roku na rynku pojawiła się wersja kombi. W roku 1969, Ami 6 zastąpiony został przez Ami 8, który w wersji 5-drzwiowej dysponował bardziej tradycyjną szybą tylną. Ten nowy model posłużył jako baza dla zdumiewającego prototypu M35 (wyprodukowanego w liczbie 500 egzemplarzy) wyposażonego w silnik z tłokiem obrotowym (zapowiadający mechanizm zastosowany w GS Birotor) i hydropneumatyczne zawieszenie typu DS. Na bazie Ami 8 stworzono w styczniu 1973 roku model Ami Super wyposażony w 4-cylindrowy silnik o pojemności 1015 cm3 przejęty z GS. Produkcja Ami Super wstrzymana została w lipcu 1976 roku, a sprzedaż Ami 8 zakończono dwa lata później.

Wprowadzając na rynek SM, Citroën uzupełnił swoją gamę przepięknym modelem wyższej klasy. Ten luksusowy coach z silnikiem Maserati z 6 cylindrami w układzie V korzystał ze wszystkich przejętych z DS i udoskonalonych rozwiązań w zakresie napędu przedniego, ale również hydrauliki i zawieszenia. Dysponował 5-przłożeniową skrzynią biegów oraz systemem wspomagania kierownicy Diravi, tj. hydraulicznym wspomaganiem ze zmienną siłą regulowaną w zależności od prędkości jazdy. SM pojawił się na rynku w marcu 1970 roku i prezentował bardzo charakterystyczne, nowatorskie linie nadwozia. Jego znakomite właściwości dynamiczne urzekły koneserów szybkiej jazdy we Francji, Europie, a nawet w Stanach Zjednoczonych. SM zakończył karierę w lipcu 1975 roku. Padł ofiarą kryzysu paliwowego oraz ograniczenia prędkości jazdy na autostradzie.

Premiera Visy odbyła się podczas Salonu Samochodowego w Paryżu w 1978 roku. Model ten opracowany został na bazie 4-drzwiowej wersji Peugeota 104 i dostępny był bądź ze zmodernizowanym 2-cylindrowym silnikiem chłodzonym powietrzem o pojemności 652 cm3, bądź z 4-cylindrową jednostką napędową, zamontowaną poprzecznie i chłodzoną wodą, o pojemności 1124 cm3. Poza oryginalną linią, model otrzymał wnętrze, przy tworzeniu którego, zgodnie z najczystszą tradycją marki Citroën, kierowano się przede wszystkim ergonomią i komfortem kierowcy. Model Visa dostępny był w ciągu całej swej kariery w różnorodnych wersjach: oszczędnych w eksploatacji, sportowych, z odkrywanym dachem i "długodystansowych". W marcu 1981 roku Visa poddany został face liftingowi, który miał uczynić go jeszcze bardziej atrakcyjnym oraz zyskał silnik Diesla o mocy 1769 cm3. Visa dyskretnie zniknął z rynku w lipcu 1988 roku.

Lata 80. są u Citroëna naznaczone tradycją, dzięki 2CV i CX, ale również powrotem dynamizmu, którego przejawem są nowe modele, wprowadzające markę w nową pomyślną erę rozwoju. W październiku 1982 roku na rynek wprowadzony zostaje model BX zaprojektowany przez słynnego stylistę włoskiego Bertone. Cztery lata później, w roku 1986, do produkcji trafia mały samochód AX, dostępny w wersji 3 i 5-drzwiowej. Dekadę kończy wprowadzenie na rynek w maju 1989 roku nowego, wysokiej klasy auta o nazwie XM. Wyposażony, w zależności od wersji, w hydroaktywne zawieszenie i 6-cylindrowy silnik w układzie V, XM subtelnie łączy innowację z tradycją.

W latach 90. Citroën zakończył okres przemian, które pozwoliły mu śmiało wkroczyć w XXI wiek. 2CV definitywnie żegna się z rynkiem 27 lipca 1990 roku, a gama zostaje odnowiona i wzbogacona, świadcząc o dynamicznym rozwoju marki. Jako pierwszy w marcu 1991 roku pojawia się ZX. Zaraz za nim, dwa lata później elegancka Xantia, a następnie w roku 1994 minivan o nazwie Evasion. 1996 rok to wprowadzenie na rynek Berlingo Multispace i Saxo, a w 1997 roku do produkcji trafia Xsara, która na stałe zapisze się w historii sportów motorowych jako lider Rajdowych Mistrzostw Świata. Na jej bazie skonstruowana zostanie Xsara Picasso, kompaktowy minivan o nowatorskiej koncepcji produkowany od 1999 roku.